Onze kinderen hebben heel vaak conflicten met elkaar. Er zijn regelmatig oorlogssituaties, bekvechten, uitdagen, geschreeuw, gehuil en geroep en de eeuwige strijd om aandacht. Gooi daarbij twee ouders die gillen dat ze moeten ophouden, dan heb je niet zo fraaie taferelen. Maar nu ze al hun tijd samen doorbrengen, blijven ze me verbazen. Als je rekening houdt met het feit dat ze elkaar anders maar een paar uur per dag zien, is er nu een zeker vorm van vrede (afgewisseld met akkefietjes, grote en kleine). Ze leren met elkaar omgaan, beter dan voorheen.

Deze vierde week thuis was moeilijk voor Kamiel. Hij mist zijn vrienden, is steeds minder enthousiast om te knutselen, hij zag het leven niet meer zo rooskleurig tegemoet als een negenjarige betaamd. Best lastig ons kind zo verdrietig te zien.

In een poging hem op te vrolijken, bood ik hem aan een activiteit voor vandaag te kiezen. Eerst kwam de inspiratie maar moeizaam, zwembaden zijn dicht, een ijsje gaan eten kan ook al niet. Tenslotte koos voor hij een fietstocht met een picknick.

Het werd een heerlijke dag. (ja, ook soms met ruzie) De kinderen leefden helemaal op. Zoveel of zo weinig hebben ze dus nodig om helemaal gelukkig te zijn. Deze tijd brengt veel vragen met zich mee, maar ook een aantal conclusies. We hebben het met z’n allen veel te druk. Is het echt nodig dat de kinderen zoveel uren op school doorbrengen en wij zoveel op ons werk?

We hadden in het verleden soms geanimeerde discussies over de zin en onzin van hobby’s. Ontneem je je kinderen geluk wanneer ze niet alle mogelijke buitenschoolse activiteiten volgen? Of geef je hen net extra tijd om te ontspannen, thuis te zijn, ons en elkaar te leren kennen?

Ook geen geld uitgeven, doet denken dat het anders kan. Zijn alle dingen waar we anders zoveel geld voor nodig hebben wel nodig? Of kunnen we beter wat minder werken?

Over onze reis naar Amerika hebben we nog geen zekerheid. We gaan, dat is zeker, maar wanneer is nu een vraagteken. Waar ik me voorheen afvroeg of het wel goed kwam, zoveel tijd samen doorbrengen, ben ik er nu gerust in: tijd samen kunnen we niet genoeg krijgen en raken we ook nooit meer kwijt.

De dag van Kamiel en Simon eindigde met een kampeeravontuur met papa in de tuin. En ook voor Anna was het feest, want die mocht met al haar knuffels bij mama in bed slapen.