Nog 90 dagen voor vertrek… en toen kwam COVID 19.

De school is ondertussen 2 weken gesloten en ik begin mijn stabiliteit te herwinnen. Het viel als een net en ving ons allemaal. We zijn het niet gewoon ons leven te ondergaan. We plannen en we dromen, we maken onze dromen waar, we peinzen en we kiezen. Nu doen we allemaal samen even niets.

We durfden even helemaal niet meer te dromen en al helemaal niets meer te boeken. Op dit moment is het nog koffiedik kijken hoe de situatie binnen 90 dagen zal zijn.

Ik kijk met verwondering naar de wendbaarheid van onze kinderen. Ze gingen in een mum van tijd creatief aan de slag. Zoeken en vinden elke dag nieuwe dingen om mee bezig te zijn. Ons huis vult zich met alle resultaten van deze creatieve breintjes, een bijenhotel, een lavalamp, stop-motionfilmpjes, toneelstukken, zelfgemaakt papier, poppenjurkjes. En wij vroegen ons af hoe we onze kinderen konden motiveren vaker buiten te spelen en creatief bezig te zijn. Het wegvallen van hun drukke agenda bleek meer dan voldoende te zijn.

Tijd met onze kinderen we kregen het plots allemaal. Jammer genoeg onder deze omstandigheden. Gelukkig is bij velen de grootste uitdaging op dit moment onze weg te vinden in een totaal ander leven. Terug naar minder, voor ons voor het eerst in ons leven. Leven aan een rustiger tempo. En wachten. We wachten af wat er zal gebeuren, hoe de situatie zal evolueren, wat de gevolgen hiervan zullen zijn, hoe dramatisch het zal worden. We kijken bang naar andere landen waar de situatie al veel erger is dan bij ons.

Dat maakt het gemakkelijk te doen wat we moeten doen, of beter niet te doen wat we niet mogen doen. Om te zorgen voor onszelf en voor alle mensen rondom ons.