Toen we nog met twee waren reisden Nico en ik graag en vaak. Vliegticket boeken, rugzak pakken en vertrekken. 

In 2008 strandden we een keer in Marrakesh, nergens vonden we slaapplaats. Om 1u ’s nachts zaten we met onze rugzakken nog steeds op een terras. Ik herinner me dat ik toen tegen Nico zei: ‘wanneer we later kinderen hebben, mogen we deze situatie niet tegen komen.’

Reizen met kinderen is anders, laat je met andere ogen naar alles kijken. De kinderen hebben meer vragen en hebben minder vooroordelen.   

We hebben geen landen meer ‘gedaan’, we hebben ze ‘beleefd’. 

De kinderen leggen contact met de bevolking. Spelen zonder taal. Ze zijn altijd echt. Ze hebben nodig wat ze nodig hebben, wanneer ze het nodig hebben. En trekken het zich helemaal niet aan wie er staat te kijken wanneer ze een woedebui krijgen. En wij kijken mee verwonderd naar de wereld.  

Deze weken banen we ons een weg door een lange to-do-lijst. Om straks goed voorbereid met ons vijf op roadtrip te kunnen vertrekken.